تیتر یک - جایی برای پرواز اندیشه‌های خوب

تیتر یک - جایی برای پرواز اندیشه‌های خوب

تیتر یک - جایی برای پرواز اندیشه‌های خوب

بررسی اندیشه‌ استاد حسن عباسی

آخرین نظرات

چگونه تا اینجا رسیده‌ایم؟ با روابط انقلابی یا روابط بین‌المللی؟! - علی نخعی‌زاده

تیتر یک -  «در آغاز جنگ، نیروی هوایی ارتش عراق با 192 فروند هواپیمای میگ، سوخو و توپولُف و در سه موج، حملات متوالی و شدیدی را به پایگاه‌های هوایی و فرودگاه‌های ایران اجرا کرد. جز یک هواپیمای بمب‌افکن سنگین توپولفِ 16 که در منطقه سرپل ذهاب سرنگون شد هواپیماهای دیگر عراق سالم به پایگاه‌هایشان برگشتند.

معلوم نیست چرا پایگاه‌های موشکی هاگ ایران که ستون فقرات قدرت دفاع هوایی ایران را شکل می‌دادند در آن‌هنگام فعال و آماده جنگ نبودند. البته در این حملات هواپیماهای جنگی ایران آسیب چندانی ندیدند، اما اثر روانی این حملات بیشتر از تاثیر واقعی آن در غیر فعال کردن پایگاه‌های هوایی ایران بود.»

این‌ها جملاتی است که دکتر حسین اعلایی در کتاب «روند جنگ ایران و عراق» در مورد شرایط و وضعیت جنگ در آن برهه، یعنی شهریور سال 1359 بیان کرده است. با خواندن این جملات سؤالی به خاطر انسان متبادر می‌شود که چه‌گونه ممکن است پس از گذشت 34 سال از آن تاریخ، یک کشور به سطحی از آمادگی و قدرت دفاعی برسد که دقیقاً در ابتدای شهریور سال 1393 ورود یک پهباد جاسوسیِ رادارگریز را -که از مرزهای شمالی وارد کشور شده- به مدت حدود 40 دقیقه ره‌گیری کند تا در زمان مناسب منهدم سازد؟ و در 13 بهمن‌ماه همین سال ماهواره‌ی فجر را به فضا پرتاب کند؟ این‌که چه‌گونه ممکن است این اتفاقات بیفتد را رهبری معظم انقلاب در مواضع مختلف شرح و توضیح داده‌اند.

محل بحث این نوشته طرح یک پرسش است که آیا این سطح از پیش‌رفت در توان دفاعی یک کشور که روزی 192 فروند از انواع هواپیماهای جنگنده و بمب‌افکن به راحتی وارد مرزهای هوایی‌اش می‌شدند و تمام مهمات خود را خالی می‌کردند و با سلامت به کشور خود بازمی‌گشتند، اما امروز پهپادهای رادارگریز دشمن اجازه و امکان ورود به این سرزمین را ندارند «توسعه‌یافتگی» محسوب می‌شود یا نه؟ مگر در پارادایم فکری توسعه‌خواهان، توسعه‌یافتگی درنهایت نباید به افزایش قدرت ملی منجر شود[1]؟ و مگر غیر از این است که توان بازداری از تجاوزات سرزمینی دشمنان و پیش‌رفت‌های علمی منجر به افزایش قدرت ملی می‌شود؟ پس چرا مدعیان توسعه در کشور باز هم مطلوب خود را در خارج مرزها جست‌وجو می‌کنند؟ و پیوستن به مدارهای بین‌المللی و فازهای جهانی‌سازی را دروازه‌ی ورود به توسعه می‌دانند؟ چرا فقط ارتباط با جهانِ غرب و کشورهای تابع جهانی‌سازی شرط توسعه‌یافتگی قلمداد می‌شود؟ اقتداری که مدعیان توسعه از ارتباط با کشورهایی مانند عربستان، امارات، ترکیه و... طلب می‌کنند چه‌قدر می‌تواند امنیت ملی ایران را تأمین کند؟ مگر اقتدار ملی‌ای که امروز در کشور وجود دارد حاصل ارتباطات بین‌المللی است که علت‌العلل ناکارآمدی در ایران، فقدان ارتباطات بین‌المللی خوانده می‌شود؟ و مگر کشور عربستان به عنوان یک کشور فعال در عرصه‌ی روابط بین‌المللی در ورود پهپاد اسرائیلی به حریم هوایی ایران کمک نکرد؟ و مگر ترکیه به‌عنوان یک